Beste lezer,
Tijdje geleden dat we nog op't net geraakt zijn maar wees gerust,
alles van de laatste dagen zal ik nu even vertellen, zet u en pakt
gerust een koffietje want u bent er niet zomaar vanaf.
Gisteren morgen ontmaskerde ik een listig plan van Valerie om haar
rugzak lichter en die van mij zwaarder te maken. Op slinkse wijze
werden kledingsstukken vanuit haar zak naar die van mij
overgedragen, door middel van de vuile-was-zak. We beschikken maar
over 1 vuile-was-zak (die heel ' toevallig' in mijn rugzak
verblijft). Met andere woorden, hoe meer kleren Valerie vuil maakt,
hoe voller de waszak en dus ook mijn rugzak! Om deze schandalige
praktijk een halt toe te roepen heb ik deze morgen een tweede
waszak aangesteld, de vuile was werd doorverwezen naar de
wasmachine en Valerie heeft haar nederlaag moeten toegeven. Ik zou
in de politiek moeten gaan, daar hangen ze de vuile was gewoon
buiten.
Wat hebben we zoal gedaan de laatste dagen? Waarom was er niets te
lezen op de travelblog? Waarom verteld Kris er niets over en blijft
ie maar over een stomme vuile-was-zak zagen? Uw geduld, beste
lezer, wordt niet langer op de proef gesteld...hier komt ie!
Een reisbeschrijving in een notedop:
Pfff, flauw, ik weet het
- We bezochten het weeshuis van de stortkinderen in Phnom Penh
- We namen een bus naar Battambang (300 km)
- We reden in de bamboo trein
- We sliepen in een ranzig hotel
- We namen de bus naar Poipet (de grens met Thailand, 150 km)
- We namen de bus naar Bangkok ( 6 uurtjes)
- We sliepen in het homo hotel van Bangkok
- We stonden om 3u30 op om een binnenlandse vlucht naar het eiland Koh Samui te nemen
- We namen de boot naar koh Phangan
- Daar zijn we momenteel al 1 dag (Valerie volgt een intensieve Yoga cursus en ik heb een dirt-bike gehuurd om rond te crossen)
Voila, nu weten jullie het, bye bye
Kris en Valerie
Grapje, een beetje meer in detail nu?
In de laatste post konden jullie lezen dat we in Phnom Phen zaten,
na weeral een nieuw Guesthouse te moeten zoeken (de stand staat
ondertussen op 6 verschillende bedden) maakten we ons klaar om
eindelijk het langverwachte bezoek aan 'Centre for Children's
Happiness' (CCH) (http://www.cchcambodia.org/ ) te
brengen. Via Nik van vzw 'stortkinderen' (http://www.stortkinderen.be/)
kregen we het nummer van meneer Sokha, de directeur van CCH. Het
was even moeilijk te vinden want onze Tuk-Tuk driver wist niet zo
goed dat straat 371 niet in de buurt van straat 370 lag, tsss...(we
zijn niet boos op hem want ik zou straat 371 ook tussen 370 en 372
verwachten, ze lag echter 10 km verderop). Eindelijk gevonden
werden we begroet door de kinderen, echt leuk want ze waren erg
enthousiast. Ze vroegen allemaal appart vanwaar we waren, en elkeen
wist waar Belgie lag (veel kinderen hebben een sponsor in ons
landje). We kregen een rondleiding van een meisje dat op een
internationale school zat en bijgevolg de Engelse taal zeer goed
machtig was. Toen haar ouders stierven aan Aids leefde ze samen met
haar broers en zusjes op het stort. Tot meneer Sokha haar meenam
naar het CCH, ze is ondertussen 16 jaar oud, kreeg een beurs voor
de internationale school van Phnom Penh en wil graag dokter worden.
Een perfect voorbeeld van hoe het Centrum werkt en welke resultaten
ze bereiken. Op een muur in het Centrum staan alle namen van de
kindjes met hun droomberoep, nu bezitten ze de kans om die waar te
maken. Wij zijn in elk geval overtuigd om een kindje te sponseren.
Na het centrum bezoek nam men ons mee naar het 'stort', een
gigantische bergketen van rottend en stinkend huisvuil. Er wonen
veel mensen en kinderen die met een soort van haak in het vuil
allerlei bruikbaars zoeken. Deze zaken proberen ze te verkopen. Als
dat lukt rennen de kinderen met hun buit naar een veilige plaats
anders moeten ze het afgeven aan iemand die sterker is. Soms raken
kinderen bedolven onder het puin als een vrachtwagen een nieuwe
'storting' doet. De stank is echt niet te harden maar een van de
kindjes vertelde ons dat je dat na een tijdje niet meer
ruikt...gelukkig, ik ruik het anders nog steeds. Het was dus een
geslaagd bezoekje, we zijn zeer positief over het project,al heeft
meneer Sokha nog veel werk, want er liepen nog veel kinderen op het
stort.
We hadden genoeg gezien in Phnom Penh en dus boekten we een bus
tichet naar Battambang. Om 7u de volgende dag waren we reeds
onderweg voor een goede 6 uur. Onze buschauffeur was Tom Cruise in
eigen persoon, met zijn grote zonnebril vloog hij over het traject.
Onder het motto ; "Waarvoor heb je remmen nodig als je beschikt
over een luide claxon" trachtte hij het snelheidsrecord voor
bus-op-horizontaal-vlak te verbreken. Succesvol bovendien...140 op
de drukke eenvaksbaan. Onze Tom verdient ook een eervolle
vermelding want hij kreeg mij misselijk! Een puike prestatie want
ik beschik nochtans over een stevig maagje met een
non-retour-klep in mijn slokdarm. Ik roep echter een verzachtende
omstandigheid in: Het kindje naast mij was de hele tijd bezig een
tweede maal te genieten van zijn rijst-ontbijt, de geur van
maagsappen is nu niet echt bevorderlijk voor je eigen
misselijkheid.
Na 6 uurtjes bus-fun kwamen we aan in Battambang, bezocht door weinig toeristen, en dat was te merken. Geen bedelende (klemtoon op de eerste e) kinderen. Ik ben er dus van overtuigd dat toerisme en bedelende kinderen recht evenredig zijn. De bedelende (klemtoon op de tweede e) toeristen moedigen dit nu eenmaal aan. We vertrouwden op onze trotter-reisgids en kozen voor hotel Angkor. Onze reisgids is echter niet meer up-to-date zo ondervonden we...Voor trotter Valerie was dit een beetje te....euhm...avontuurlijk. (voor mij niet want voor mijn werk moet ik soms tegen een boom kakken dus dit was grote luxe) Het was er niet proper en we sliepen in het gezelschap van Oscar de gekke gecko. Wat ik super vond want Oscar at al de mieren en muggen op die ook in de kamer verbleven (die moesten wel geen 8 euro per nacht betalen). De beslissing om hier maar 1 nacht te blijven was onder druk van Valerie snel gemaakt. (dit is slaapplaats nummer 7)
In de namiddag reden we op een motorfiets taxi over het platteland. Hoewel het hier redelijk plat was lijkt het niet op West-Vlaanderen, rijstvelden, en nog rijstvelden, een beetje verder nog rijstvelden en helemaal op het einde nog rijstvelden. Op het einde van de rit namen we de 'bamboo train'. Iets....euhm...heel bijzonder. Je komt aan bij een spoorlijn, er zit daar een meneerke bij een stapel treinonderdelen. Je vraagt : "kunnen we de trein nemen terug naar Battambang?". "Maar natuurlijk", zegt het meneerke. Vervolgens:
- legt het meneerke twee trein-wiel-assen op het spoor
- daarboven legt het meneerke een grote bamboe plank
- Een kleine benzinemotor gaat op de achterkant
- Een oude fietsband om de benzinemotor met de achteras te verbinden
- en twee kussentjes voor de 'gasten' aan de voorkant
De twee motorfietsen gaan er ook op en daar gaan we, we halen vlot 50 per uur. Deze techniek wordt hier veel toegepast en soms komen deze treintjes elkaar eens tegen, geen probleem want men gebruikt deze regel: De meest geladen trein blijft doorrijden en de andere moet zijn treintje ontmantelen en het spoor vrijmaken...deze regel werkt goed behalve als men de echte trein van Phnom Phen naar Battambang tegenkomt. Want dan...euhm...was je beter in je bed blijven liggen.
De volgende dag namen we de bus naar de grens (ticket gekocht bij een mevrouwtje die van haar frigobox een reisbureau had gemaakt). Deze keer een rustigere chauffeur alhoewel we opnieuw een stukje de hel-route moesten volgen. 4 uurtjes later waren we in Poipet. Opnieuw dezelfde procedure voor de grens overgang. (je kan deze lezen in een van de vorige berichten vervang echter het woord 'Thailand' door 'Cambodja' en het woord 'Cambodja' door 'Thailand', vervang ook maar het woord 'sloeber' door 'stouterik', dan is het eens wat anders)
Daarna nog 5 uurtjes op de bus en we kwamen aan in Bangkok alwaar we sliepen in het Boutique hotel (Valerie gekozen, slaapplaats nummer 8). Blijkbaar moest je om er als man te werken beschikken over een grotere vrouwelijke hersenhelft want het viel op dat elke man daar een...euhm...mannenvriend was. Het lag er echt vingerdik op, maar ze waren wel schattig (Valerie's woordkeuze). Om 3u30 stonden we op om de vlucht naar Koh Samui te halen.
Op Koh Samui vroegen we ons af hoe we op het eiland koh Phangan zouden raken. Alleen nog maar denken aan koh Phangan was genoeg want: "excuse me sir, do you want to go to koh Phangan?' vroeg een meneerke. 30 minuten later zaten we op de boot.
Wij waren een klein beetje verrast van de snelheid, om 11u stonden we nog in Battambang (Cambodja) en om 9 u de volgende morgen zaten we in ons hutje op het strand in koh Phangan. (slaapplaats nummer 9) En nu....aaaaah... vakantie, hier blijven we een weekje want Valerie volgt een intensieve Yoga cursus van 5 dagen. Ze kan haar lichaam nu in allerlei bochten wringen met het geluid van een kabbelend beekje en zicht op een jungle vallei. Den dezen huurde een moto-ke, zo een moddercrosser om het eiland van boven, van onder, van links en rechts te verkennen.
Voila, dat is het zowat
vele groetjes
Kris en Valerie
PS: Dat van tegen die boom kakken is maar 1 keer voorgevallen, maar ik heb wel enkele handige tips voor wie het wil proberen.
Commentaren